Arbeidsongeschiktheid
Arbeidsongeschiktheid vormde eind jaren negentig een enorm probleem. Het aantal arbeidsongeschikten in Nederland nam in korte tijd schrikbarend snel toe. In 2000 werd zelfs bijna de ‘magische grens’ van één miljoen bereikt. Volgens het toenmalige kabinet werd het dan ook hoog tijd om de Wet Arbeidsongeschiktheid (WAO) op de schop te nemen. De WAO zorgde er immers niet voor dat mensen werden gestimuleerd om aan het werk te gaan.
Na bijna zes jaar te hebben gediscussieerd over hoe het dan wel moest, is op 1 januari 2006 de nieuwe Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (WIA) in werking getreden, die de WAO vervangt. Kern van deze wet is dat de nadruk ligt op wat werknemers nog wél kunnen als ze arbeidsongeschikt raken, in plaats van wat ze niet kunnen.
De wet bestaat uit twee regelingen: mensen die écht niet meer kunnen werken en duurzaam arbeidsongeschikt zijn, krijgen een uitkering van de overheid en vallen onder de IVA (Inkomensvoorziening volledig arbeidsongeschikten). Mensen die nog wel gedeeltelijk kunnen werken, vallen onder de WGA (Werkhervattingsregeling gedeeltelijk arbeidsgeschikten). Hun inkomen is (deels) afhankelijk van de mate waarin ze werken.